Mijn naam is Jan Otto en ik ben lid van de Langeraarse tak van de NSL. Ik ben van bouwjaar 1957 en dat beschouw ik als een goed bouwjaar.

Al vele jaren wist ik van het bestaan van die groep lopers die, vroeger, op de dinsdagavond vaak rond het achterste voetbalveld van Altior allerlei rek- en strekoefeningen deed en ook hard liep.

Mijn sport is voetbal. Helaas was ik er niet zo goed in als mijn drie broers die allen in het eerste van de plaatselijke trots voetbalden. Mijn kwaliteiten bleken eerder bij het leiden van de wedstrijden te liggen, ik werd dus scheidsrechter.  Op zich lukte dat aardig, ik ging gelijk met de nu  bekende Noordwijkerhoutse scheidsrechter Pieter Vink naar de hoogste scheidsrechtersgroep in het amateurvoetbal. Pieter had veel meer kwaliteiten en ging door naar het betaald voetbal. Bij mij zorgde een mindere ambitie, in combinatie met een drukke baan en een gezin dat het niet leuk vond dat papa regelmatig de hele zondag met de auto weg was om ergens in Limburg of Groningen te fluiten, juist voor een neergang in de carrière. Ik heb een aantal jaren niet meer voor de bond gefloten en floot alleen bij mijn eigen clubje. Na een aantal jaren ging het echter toch weer kriebelen en ben ik weer gaan fluiten voor de KNVB.

Het in conditie komen door geregeld te trainen, was een probleem. Zolang ik vroeger meetrainde met de selectie van Altior, was er niets aan de hand. Je werd verwacht en als je er niet was, dan vroeg men hoe het zat. Toen moest ik het zelf doen, zelf de spirit hebben om ’s avonds, ook als je moe bent of nog nakijkwerk hebt, alleen te gaan trainen. Het zal duidelijk zijn, er was vaak een bijzonder goed excuus om niet te trainen. Dit had wel zijn weerslag op het veld.  Door een mindere conditie was ik als scheidsrechter blijer als het een kwartier voor tijd 3-0 werd in plaats van 2-1. In het laatste geval betekende het namelijk vaak een heftig slotoffensief en liep ik vaak met opgetrokken tenen in mijn schoenen om kramp in de kuiten te voorkomen!

Toen kwam die loopgroep in beeld. Daar bleken veel bekenden te lopen, zelfs een aantal buren uit de straat. We halen elkaar op en we stellen elkaar niet vaak teleur. Ik ben inmiddels meer dan drie jaar lid van de club en het is beregezellig. Het was, en is soms nog steeds, wel wennen. Hoewel er veel en ook hard  wordt gelopen, wordt er ook veel ‘gebept’. Ik kom uit de voetbalwereld en als de trainer tijdens het rondjes lopen merkte dat er gepraat werd, was steevast de opmerking:”Als jullie genoeg lucht hebben om te praten, dan doen we er nog maar een paar rondjes bij!”  

De hardloopwereld is voor mij een geheel andere. Waar ik lid ben geworden om mijn conditie voor het fluiten, en daarmee natuurlijk ook mijn algehele conditie, te verbeteren,  zijn de anderen echt bezig met het hardlopen. Al maanden van tevoren wordt gesproken over de Dam tot Damloop. Grote en kleinere loopwedstrijden in de buurt worden onderling per mail aangekondigd en er wordt afgesproken hoe laat er vertrokken wordt. Ik heb daar niets mee, maar het wordt volledig geaccepteerd door de groep.

Mijn loopprestaties zijn ook beduidend minder dan de meesten in de groep. Ik profiteer wekelijks van het bekende veegsysteem waarbij de voorsten na een bepaald (tijd)punt omkeren om de achtersten op te vegen.

De sfeer in de groep is uitstekend, we hebben met de groep een soort eindejaarsfeest en een uitgaansdag met barbecue in de zomer. De conditie is niet meer de enige reden om lid te zijn van de Langeraargroep.  Kameraadschap en het elkaar stimuleren tot het uiterste te gaan  telt zeker mee! Het is ook mooi om te kunnen zeggen dat onze trainers Ad en Cora het ook fijn vinden om de groep te begeleiden!